Przejdź do głównej zawartości

dwa spojrzenia na dwa filmy

Pewnego ciepłego wieczoru, motywowane głodem obcowania z kulturą, wybrałyśmy się na film pt. „W imię..”. W zasadzie to zostałam zaciągnięta przez Olkę, ale jak sama twierdzi – dałam się zaciągnąć. Niecały tydzień później pchane ceną biletu, zasiadłyśmy wygodnie w fotelach kinowych by obejrzeć „Vincent chce nad morze”. Oba filmy poruszają dwa ciekawe, dość kontrowersyjne tematy. Pierwszy opowiada historię księdza zaangażowanego w związek z … młodym chłopakiem. Drugi natomiast ukazuje niełatwą drogę do spełnienia marzeń, tym trudniejszą, gdyż pokonywaniu jej towarzyszy zmaganie się z chorobą jaką jest zespół Tourette’a.

„W imię”
„Historia niemożliwej miłości księdza, osadzona w realiach katolickiej społeczności. Poruszająca opowieść o człowieku uwikłanym w intymny dramat. Ksiądz Adam obejmuje nową parafię i organizuje ośrodek dla młodzieży niedostosowanej społecznie. Szybko przekonuje do siebie ludzi energią, charyzmą i otwartością. Przyjaźń z miejscowym outsiderem zmusi kapłana do zmierzenia się z własnymi problemami, przed którymi kiedyś uciekł w stan duchowny. (…)” [http://film.wp.pl/id,32751,title,W-imie,film.html?ticaid=111a13].

„Vincent chce nad morze”
„Vincent chce nad morze” to błyskotliwa i niezwykle czuła komedia drogi, w której trójka młodych bohaterów zmaga się z problemami psychicznymi, niechęcią społeczeństwa i brakiem miłości. (…). Dwudziestokilkuletni Vincent cierpi na zespół Tourette'a, objawiający się nerwowymi tikami, niepohamowanym wykrzykiwaniem wulgaryzmów i zachowaniem wskazującym, że w jego komórki nerwowe co chwilę – jak sam stwierdza – załatwia się gromada klaunów. Kiedy umiera jego ukochana matka, trafia do zakładu psychiatrycznego. Ojciec, polityk walczący o reelekcję, uznaje, że chory syn przeszkodziłby mu w kampanii wyborczej. W ośrodku chłopak poznaje cierpiącego na nerwicę natręctw, pedantycznego Alexa i weterankę anoreksji Marie. Osamotniony Vincent, pozostawiony na uboczu toczącego się życia, postanawia uciec z zakładu i jechać nad morze, gdzie chciałby rozsypać prochy matki. Chłopak wspólnie z przyjaciółmi kradnie samochód szefowej ośrodka i wraz z nimi wyrusza w stronę Morza Śródziemnego. Tak zaczyna się ich wspaniała droga ku wolności. Są szczęśliwi i w końcu mogą myśleć o tym co dla nich najważniejsze: miłości, przyjaźni, odpowiedzialności...”
[http://film.wp.pl/id,32884,title,Vincent-chce-nad-morze,film.html].

O.: moim zdaniem film „W imię” trudno jednoznacznie określić mianem dobrego albo złego. Co do „Vincenta ...” mam bardziej klarowne odczucia; być może dlatego, że nie traktuje o tak trudnym, czy może niezręcznym – w odniesieniu do społeczeństwa – temacie. Wydaje mi się, że homoseksualizm bardziej porusza większą grupę, a temat choroby jest punktem zainteresowania częściej jednostki i raczej u wszystkich budzi podobne odczucia. Jeżeli ktoś jest gejem niejednokrotnie zainteresowani są tym wszyscy wokół, i jest to jednym z głównych tematów ich rozmów, natomiast jeżeli ta sama osoba byłaby heteroseksualna, ale cierpiąca na nieuleczalną chorobę, musiała by zmagać się z nią sama – bez cienia zainteresowania ze strony innych. To co łączy oba te problemy, to stygmatyzacja ze strony społeczeństwa.  W obu filmach zwraca się uwagę na historię bohaterów, na które nie mieli większego wpływu, a z którymi musieli się zmagać. Nie wiem, czy w pierwszym bohater wygrywa, jednak Vincenta zdecydowanie można nazwać zwycięzcą.

A.: wg mnie „W imię” jest filmem chyba potrzebnym, gdyż powinno się mówić o takich sprawach; jedyna rzecz, do której mogę mieć zastrzeżenia, to sposób pokazania niektórych aspektów tego problemu; jednak to, co go być może usprawiedliwia, to, że każdy sposób jest dobry, by sprowokować dyskusje na ten temat. Co do „Vincenta..”, chyba się nie zgodzę z tym, iż większość osób ma podobne odczucia do tego typu filmów [czy też w odniesieniu do samego tematu choroby]. Myślę, że jeżeli niektórych ludzi bardziej bawi widok chorej osoby niż wywołuje współczucie, to film raczej tego nie zmieni, a i poznanie historii takiego człowieka nie gwarantuje, że zaczną oni patrzeć na niego z wyrozumiałością. Jeżeli jeszcze odnieść się do tego, co pisała Ola o odmiennym stosunku ludzi do gejów i osób heteroseksualnych ale chorych, myślę, że to wynika stąd, iż homoseksualizm jest uważany jako opcja, którą można wybrać, a choroba jakby zostaje narzucona z góry. Zgadzam się z tym, że obaj bohaterzy są stygmatyzowani; mam też poczucie, że bohater „W imię” także sam siebie stygmatyzuje, nazywa rzecz po imieniu, ma świadomość konsekwencji, nawet odczuwa ból spowodowany tą świadomością. Mimo to, w ostateczności dokonuje wyboru.

O.: wybór do którego nawiązałaś, chyba nie do końca jest dobrym wyborem, nie ze społecznego punktu widzenia, ale biorąc pod uwagę konsekwencje jakie ze sobą niesie, którymi z pewnością nie są szczęście ani spokój. Bohater uciekając z miejsca w którym prowadził ognisko, tak naprawdę uciekał od samego siebie i wydaje mi się, że jego decyzja była determinowana bardziej czynnikami z zewnątrz, niż wynikająca z pogodzenia z samym sobą i świadomością siebie.

A.: szczerze mówiąc, nie myślałam o tym w  ten sposób, ale jak tak teraz myślę, to może faktycznie, dokonał tego wyboru, ale nie do końca był przekonany; jakby nadal stojąc na rozdrożu, dopóki nie nakierowała go postawa chłopaka wobec niego. Choć z drugiej strony, myślę, że zaczął akceptować tą decyzję w sobie, ale raczej jako coś, co niekoniecznie jest dobre – tak dla niego jak i dla ogółu.

O.: natomiast samo zakończenie, jakoś do mnie nie przemawia. Być może po prostu go nie rozumiem wcale, albo nie tak, jak należy. Choć z drugiej strony daje mi trochę do myślenia… W każdym razie, nie żałuję, że wybrałam się na ten film.

A.: Ja nie żałuję z tego względu, że każde doświadczenie jest pouczające, choć chyba dopiero po tej recenzji zaczęłam inaczej go postrzegać. Także mnie końcówka nie porwała.

A.: z kolei „Vincent..” mnie zauroczył. Podobało mi się to, że był z napisami [jakoś ostatnio nie lubię lektorów w filmach]. Historia sama w sobie była ciekawa, gra aktorska dobra, zwłaszcza główna rola [zawsze podziwiam aktorów, grających role osób chorych]; to, co mi bardzo utkwiło w pamięci i co bardzo dobrze rozumiem, było rozgoryczenie świadomością tego, że dla ludzi osoba, która jest chora na coś, co ją wyróżnia wyglądem lub zachowaniem, jest uważana także za chorą psychicznie którą należy unikać lub też za zawsze nieporadną; w ten sposób rozumiem także chęć pokazania swojej niezależności i walki o nią. To, co każdy zdrowy człowiek ma, osiągając dojrzały wiek, jest niedostępne dla osób chorych, które bez względu na metrykę są traktowane jak dzieci, które nic nie rozumieją i nic nie potrafią.
Film pokazuje jak barwne i ciekawe może być życie także i tych osób; osób, które na każdym kroku o coś walczą. Może nawet bardziej ciekawe niż osób zdrowych, które to wszystko mają jakby w „podstawowym wyposażeniu”. Pokazuje wg mnie także, że odpowiedni ludzie mogą pomóc w wybiciu się na wyżyny naszych możliwości, o których może nawet się nie podejrzewaliśmy. Wg socjologii, człowiek jest istotą społeczną, jakkolwiek by wyglądało jego życie. Z pewnością Vincent poradziłby sobie sam, gdyby wykazał odpowiednio duży upór, jednak ludzie, których spotkał, na swój sposób dodawali mu sił i sposób na osiągnięcie celu, dzięki czemu nie wymagało ono tylko wysiłku, ale dawało także ciekawe doświadczenia i ukazywało lepszą stronę obcowania z ludźmi. Co prawda, byli to ludzie z własnymi chorobami, co jednak nie wyklucza tego, że mogli zachowywać się jak inni, nie rozumiejąc tej choroby i nie akceptując jej. Starali się jednak wzajemnie zrozumieć, i dotrzeć do człowieka, ukrytego za znamieniem choroby [która nie jest jedynym wyznacznikiem człowieczeństwa].

O.: Nie patrzyłam na ten film w ten sposób, szczerze mówiąc był dla mnie ładną historią o trudnym życiu, zmaganiu się ze samym sobą i spełnianiu marzeń. Pokazał mi, że czasem najbliższe Nam osoby nie są w stanie, albo zwyczajnie nie chcą Nas zrozumieć i łatwiej odnaleźć wspólny język z kimś, kto wcześniej był dla Nas obcy. Czasem dwie „obce” względem siebie osoby łączy więcej… Bohater w tym filmie nawet nie walczył z uprzedzeniami, szufladkowaniem ludzi, nie chciał zmieniać ludzi, po prostu chciał żyć – i chyba to najbardziej mi się podobało w tym filmie. Film pokazuje także bezwzględność choroby (nieważne jakiej), która rządzi się swoimi prawami. Mimo trudnej tematyki, nie brakowało w filmie także i zabawnych scen, które do dziś, kiedy sobie o nich przypomnę budzą śmiech. Mimo iż na początku „Vincent …” nie porwał mnie tak, jak Alicję, teraz z perspektywy czasu i po konfrontacji odczuć, jakie we mnie budził zaczynam widzieć w nim więcej, niż wcześniej.

A.: chyba obie odnalazłyśmy w tych filmach coś nowego, po poznaniu opinii drugiej strony.

Nasze zdania co do filmów przed recenzją były odmienne, żeby nie napisać – skrajne.
Na szczęście wymiana myśli i poglądów to taka piękna cecha, która pozwala nie zamykać się tylko we własnym postrzeganiu tego, o czym mówimy.
Jak dla mnie temat homoseksualizmu wśród księży jest ciekawy, jako dla socjologa. Przekaz tego tematu w filmie już niekoniecznie, co nie znaczy, że nie można go obejrzeć, by skonfrontować własne odczucia z zarzutami i pochwałami tu przytoczonymi
Natomiast temat choroby jest zazwyczaj ciekawy, budujący [o ile widz ma odpowiednie podejście do tematu choroby], zazwyczaj to historia pokonywania własnych słabości. Ale nie myślmy o wszystkich takich filmach tylko w ten jeden sposób. Ważne, by znaleźć drugie dno i zacząć patrzeć na bohatera, jako człowieka, który jest w środku jak każdy inny z tą tylko różnicą, że ma więcej przeszkód do pokonania.
Osobiście polecam oba filmy, choć każdy z innego powodu, „W imię” by samemu zmierzyć się z bądź co bądź, trudnym tematem i niekoniecznie łatwym przekazem, a „Vincenta..” by na nowo odkryć piękno życia, patrząc na niego nie tylko z perspektywy trudności i porażek x]

Zdecydowanie wymiana zdań przy kubku gorącej kawy podziałała twórczo. Podobnie, jak Alicja polecam oba filmy. Są od siebie zupełnie inne (poruszają dwa zupełnie różne, ale jednocześnie tak samo trudne tematy i opowiadają o nich na dwa – zupełnie różne sposoby), choć w obu bohaterzy zmagają się z samymi sobą. Warto obejrzeć film pt.: „W imię”, pamiętając jednak, by nie traktować przekazu, jako jakiejś normy. „Vincenta…” polecam ze względu na sposób przekazu właśnie J

Jednym słowem – zapraszamy do kin ;p

Ola i Alicja

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

G. Grzegorzewska, "Noc z czwartku na niedzielę"

Gaja Grzegorzewska, "Noc z czwartku na niedzielę" - słowem wstępu
Bardzo długo stroniłam od polskiej literatury, ponieważ zaczynając moją przygodę z regularnym czytaniem często zawodziłam się na naszych rodzimych autorach. Nie znajdowałam nic co by mnie zadowalało. Do czasu.  Otóż okazuje się, że wystarczy dobrze poszukać, a znajdzie się perełki, które pozostaną z nami na dłużej. Jedną z nich jest Gaja Grzegorzewska i jej twórczość. Po dobrych wspomnieniach dotyczących "Żniwiarza" postanowiłam sięgnąć również po inne książki tej autorki. Tym razem była to "Noc z czwartku na niedzielę", która jest drugim tomem cyklu, który zapoczątkował "Żniwiarz". Fabuła
Weekend może być naprawdę długi...
Prywatna detektyw, Julia Dobrowolska, przyjmuje intratną pracę w detektywistycznym show u boku gwiazdy telewizyjnej, Wiktora Bergena. Odtąd jej śledztwom towarzyszy ekipa telewizyjna, a Julia musi się podporządkować dość ekscentrycznym wymaganiom Bergena.

Gdy dzwoni …

Gayle Forman, "Wróć, jeśli pamiętasz"

Na początku roku miałam okazję przeczytać "Zostań, jeśli kochasz"autorstwa Gayle Fotmann i pierwsza część zainteresowała mnie na tyle, że postanowiłam sięgnąć po jej kontynuację. Zatem jeśli nie czytaliście pierwszej części, a chcecie po nią sięgnąć to od razu muszę Wam wspomnieć, że może być trochę spojlerów jeżeli chodzi o "Zostań jeśli kochasz".
Akcja powieści toczy się trzy lata po tragicznym wypadku, który bardzo zmienił życie Mii. Dziewczyna straciła rodziców oraz młodszego brata, jednak postanowiła żyć dalej i oudziła się ze śpiączki. 
Dziewczyna jednak zniknęła z życia Adama, z którym była w związku przed wypadkiem. Chłopak pomagał jej również po wypadku. Pewnego dnia oboje spotykają się w Nowym Jorku. On zmęczony rozwijającą się w zawrotnym tempie karierą i sławą; Ona właściwie dopiero rozwija skrzydła. Każde z nich żyje z wspomnieniami tego co stało się trzy lata wcześniej i nosi w sobie balast zgromadzony po wypadku oraz tym co nastąpiło po nim. 
"Wróć…

Waldemar Łysiak - Cena [recenzja]

Na Lubimy czytać widnieje taki oto opis książki:
Autor pragnie rozprawić się z tzw. wyborem mniejszego zła , a więc z problemem etycznym, dyskutowanym od stuleci przez wszelkich mędrców i demagogów, i ze zjawiskiem psychospołecznym, realizowanym od stuleci przez jednostki i każdą władzę, tak autokratyczną, jak demokratyczną. Cała akcja rozgrywa się w trakcie długiej i dramatycznej wieczerzy, w jednym pomieszczeniu, które staje się klatką bez wyjścia dla biesiadników. Cokolwiek nie zrobią zostaną skażeni grzechem. W tej powieści dominują kwestie uniwersalne, ale nie brak również analizy ściśle polskich problemów.
Książkę dostałam, to nie był mój osobisty, świadomy wybór, ale to nie przeszkodziło w tym, by się do niej przekonać. Zaciekawiło mnie w niej to, że mimo, iż ma ponad 200 stron, jest pisana jako dramat sceniczny oraz grafika. Trzeba na początku zwrócić uwagę, że tytuł ma dwa znaczenia: cenę, w znaczeniu koszt oraz cena która z włoskiego oznacza wieczerzę. Po przeczytaniu widać wy…